Dla osłony przed wracającymi do kosza czambułami wódz litewski zostawił w odwodzie polską chorągiew liczącą 400 żołnierzy.
Około godziny 15 Gliński rzucił swe wojska do natarcia, chcąc ściągnąć Tatarów na lewą grupę, by prawa grupa mogła odciąć im drogę odwrotu, co pozwoliłoby otoczyć nieprzyjaciela. Jednak prawa grupa pierwsza przeprawiła się przez rzekę i z tego powodu zaatakowała zbyt wcześnie, uniemożliwiając oskrzydlenie Tatarów. W tej sytuacji na nią właśnie uderzyła główna część armii tatarskiej. Walcząca z przeważającymi siłami prawa grupa stawiała zacięty opór, jednak była stopniowo spychana ku rzece. Gliński przeprawił się przez Łanię z drugą grupą, rozproszył słabą osłonę tatarską, a następnie uderzył z boku na Tatarów, rozrywając ich szyk na dwoje. Atak drugiej grupy okazał się dla wyniku bitwy rozstrzygający. Ponieważ droga odwrotu wciąż była wolna, Tatarzy rzucili się do ucieczki. W czasie pościgu część z nich utonęła w pobliskiej rzeczce Ceprze. Tylko część armii tatarskiej udało się Glińskiemu otoczyć i zniszczyć.