Największa społeczność metodystów mieszka w Stanach Zjednoczonych.
Doktryna i praktyka W doktrynie i praktyce metodyzm stanowi ogniwo pośrednie między historycznymi kościołami protestanckimi (luterańskimi, kalwińskimi) a ugrupowaniami tzw. Kościołów wolnych (zwłaszcza denominacje baptystyczne, zielonoświątkowe i należące do tzw. ruchu uświęceniowego). Podstawę doktrynalną, obok Biblii, stanowią pisma Johna Wesleya. Metodyzm uznaje cztery szczeble wiodące do zbawienia: usprawiedliwienie odrodzenie łaska Ducha uświęcenie Bóg oddziałuje na człowieka, kiedy ten modli się, pości, studiuje Pismo Święte, przyjmuje sakramenty oraz prowadzi z Bogiem rozmowy duchowe.
Zgodnie z doktryną arminianizmu, metodyści zdecydowanie odrzucają predestynację. Można stwierdzić, że myśl Wesleya staje się pomostem łączącym ze sobą myśl Wschodu i Zachodu, ale także chrześcijaństwo ewangeliczne z jego swoistym patosem rozgrzania serca i darmowości zbawienia z chrześcijaństwem katolickim, kładącym nacisk na osobistą drogę uświęcenia.
Swą pierwotną ekspansję metodyzm zawdzięcza intensywnej działalności ewangelizacyjnej, w tym kampaniom ewangelizacyjnym poza obiektami sakralnymi. Praktyka w tym zakresie obejmowała takie zachowania jak: zgromadzenia obozowe (ang.