Royal Navy doszła jednak do wniosku, że do spełniania zadań krążownika dla zespołów floty (Fleet Cruiser) potrzebuje także mniejszych okrętów, o lepszej manewrowości.
Po rozpatrzeniu pięciu projektów, wybrano w 1931 do dalszego rozwoju wariant o wyporności 4850 t i uzbrojeniu w 6 dział 152 mm w wieżach dwudziałowych, określony następnie od nazwy pierwszego okrętu jako typ Arethusa (była to tradycyjna nazwa, już noszona przez wcześniejszy typ krążowników). W toku rozwoju, zastosowano w projekcie będący nowym osiągnięciem w konstruowaniu okrętów naprzemienny (eszelonowy) układ przedziałów kotłowni i maszynowni, wzajemnie przedzielonych, w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa uszkodzenia wszystkich kotłowni lub maszynowni jednym trafieniem. Stosując się do ogólnego limitu wyporności krążowników 91 000 ton, jakie Wielka Brytania mogła zbudować na mocy traktatu londyńskiego z 1930, postanowiono zbudować 9 krążowników typu Leander i 5 typu Arethusa, ale poprzestano na 8 Leanderach i 4 Arethusach, projektując następnie silniej uzbrojone krążowniki typu Southampton (Town), na wieść o nowych silnie uzbrojonych krążownikach japońskich.