Podczas wojny istotnie krążowniki typu Arethusa najczęściej ścierały się z niszczycielami, mimo że ostatecznie były używane w taki sam sposób, jak brytyjskie „pełnowymiarowe” krążowniki lekkie, to jest m.in. w składzie samodzielnych małych zespołów. Dodatkową ich zaletą było silne jak na swoją wielkość uzbrojenie przeciwlotnicze. Miały one również, przy umiarkowanej prędkości, bardzo dobre własności morskie i manewrowość porównywaną przez niektórych z niszczycielami. Na bazie kadłuba okrętów typu Arethusa zaprojektowano później przeciwlonicze krążowniki lekkie typu Dido. Na typie Arethusa oparto też zbudowany dla Argentyny krążownik „La Argentina”, aczkolwiek przy niewielkim wzroście wielkości otrzymał on uzbrojenie z 9 dział 152 mm w trzydziałowych wieżachRoger Chesneau (red.), Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946, Londyn 1992, , s. 420..
Służba okrętów w skrócie Szczegóły w artykułach o poszczególnych okrętach
Początek wojny i kampania norweska 1939–1940 Przed II wojną światową HMS „Arethusa”, „Penelope” i „Galatea” służyły na Morzu Śródziemnym, lecz po wybuchu wojny, w grudniu 1939, przebazowano je do Wielkiej Brytanii, gdzie już od września służyła bojowo na Morzu Północnym HMS „Aurora”.