Andrzej Nikodemowicz (ur. 2 stycznia 1925 we Lwowie, zm. 28 stycznia 2017 w Lublinie) – polski kompozytor, pianista i pedagog.
Życiorys Dzieciństwo Urodził się w rodzinie o korzeniach polsko-ormiańsko-ukraińskich. Był najmłodszym synem Mariana Nikodemowicza (1890–1952) – znanego lwowskiego architekta, wykładowcy Politechniki Lwowskiej – oraz Heleny Nikodemowicz z domu Dołżańskiej. Miał dwóch starszych braci – Eugeniusza (późniejszego profesora medycyny w Krakowie) oraz Aleksandra (późniejszego inżyniera architekta). W 1938 przeprowadził się wraz z rodziną na ul. Andrzeja Potockiego 76 (obecnie ul. gen. Czuprynki) do nowej trzypiętrowej kamienicy, którą zaprojektował w stylu funkcjonalizmu i wybudował jego ojciec. W wywiadach dobrze wspominał lata dziecięce, mówił: Miałem szczęśliwe dzieciństwo – w domu panowała bardzo dobra atmosfera, którą tworzyli ojciec i mama; zajmowała się ona tylko domem i wychowaniem trzech synów. W wieku siedmiu lat rozpoczął prywatnie edukację muzyczną – naukę gry na fortepianie u pianistki Nadii Biłeńkiej-Ławrowskiej, a później u pianisty Romana Sawickiego.