Stępkę pod „Indianapolis” położono w stoczni New York Shipbuilding Corporation 31 marca 1930. Maszyny dostarczone przez stocznię. Wodowanie nastąpiło 7 listopada 1931, okręt przyjęto do służby 15 listopada 1932. Nazwany na cześć miasta Indianapolis, stolicy stanu Indiana, jako drugi okręt o tej nazwie. Pierwszym był transportowiec z 1918 roku. Matką chrzestną była Lucy Taggart, córka burmistrza Indianapolis Thomasa Taggarta z lat 1895-1901.
Lata międzywojenne Pod dowództwem pierwszego kapitana, Johna M. Smeallie, „Indianapolis” wypłynął w dziewiczy rejs przez Atlantyk do Guantanamo, gdzie przypłynął 23 lutego 1932. Następnie przeszedł przez Kanał Panamski i podjął trening załogi przy wybrzeżach Chile. Po remoncie w Philadelphia Navy Yard, popłynął do Maine celem zaokrętowania prezydenta Franklina Delano Roosevelta oczkującego na wyspie Campobello w Nowym Brunszwiku, co nastąpiło 1 lipca 1933. „Indianapolis” przybył do Annapolis, Maryland 3 lipca. Roosevelt spotkał się na jego pokładzie z sześcioma członkami swojego gabinetu. Po wyokrętowaniu prezydenta, „Indianapolis” wypłynął do Philadelphia Navy Yard. 6 września zaokrętowano sekretarza marynarki Claude A. Swansona udającego się na inspekcję floty Pacyfiku. „Indianapolis” odwiedził strefę Kanału Panamskiego, Hawaje oraz instalacje w Los Angeles i San Diego.