Jako pięcioboista nowoczesny wywalczył tytuł wicemistrza Polski, dwukrotnie drużynowe mistrzostwo świata (1977 i 1978), a także wystąpił na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976.

Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako trener i działacz sportowy. W latach 1980–1988 był trenerem Legii Warszawa, a następnie szkoleniowcem reprezentacji narodowej w pięcioboju nowoczesnym, m.in. podczas LIO w Barcelonie w 1992 (na których reprezentacja wywalczyła dwa złote medale – drużynowy i indywidualny Arkadiusza Skrzypaszka). W 1992 uznany za „Trenera Roku” w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego”.

W 1994 objął kierownictwo Departamentu Sportu Wyczynowego w Urzędzie Kultury Fizycznej i Turystyki, funkcję tę pełnił do 2000. W latach 2001–2002 był wiceprezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu, od 2002 do 2005 zajmował stanowisko wiceprezesa Polskiej Konfederacji Sportu. Wieloletni wiceprezes Polskiego Związku Pięcioboju Nowoczesnego, członek zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego, członek Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie, członek zarządu głównego Akademickiego Związku Sportowego. W latach 1996–2004 pełnił funkcje zastępcy szefa misji, szefa misji i zastępcy szefa delegacji, szefa sztabu przygotowań olimpijskich na kolejnych igrzyskach olimpijskich.