Niepotwierdzone są pogłoski, jakoby fida'i zabijali swoje ofiary po uprzednim spożyciu haszyszu. Podobnie nigdy nie istniał opisywany przez Marco Polo ogród w pobliżu Alamutu, w którym jakoby przyszli fida'i mieli zażywać narkotycznych i seksualnych rozkoszy będących namiastką raju, czekającego ich po udanym zakończeniu misji. Opowieści te, rozpowszechnione w świecie muzułmańskim i przywiezione potem do Europy, stanowiły jedynie część legendy otaczającej rządzoną przez Hasana sektę.
Po pozyskaniu Alamutu w 1090 roku Hasan osiedlił się tam i nie opuścił twierdzy aż do śmierci (ponoć nigdy, z wyjątkiem dwu okazji, nie opuścił nawet swojego domu). Swoim quasi-państewkiem rządził sprawnie i twardą ręką (skazał na śmierć dwóch swoich synów, w tym jednego za pijaństwo), podporządkowując wszelkie działania szerzeniu doktryny isma'ilickiej. Isma'ilici określali jego nauki jako da'wa dżadida, Nowe Nauczanie, w odróżnieniu od „starej”, tradycyjnej doktryny isma'ilickiej.
Śmierć Hasan ciężko zachorował w maju 1124 roku. Przeczuwając zbliżający się koniec, mianował swoim następcą Buzurgumida, wieloletniego dowódcę należącej do dominium Asasynów twierdzy Lammasar. Hasan zadbał również o wyznaczenie osób odpowiedzialnych za szerzenie po jego śmierci Nowego Nauczania, wyznaczył również dowódcę sił zbrojnych.