Szkolna Rada Krajowa przeniosła Witwickiego z IV do VII Gimnazjum we Lwowie, gdzie pracował do wybuchu I wojny światowej. Jednocześnie prowadził zajęcia (jako docent) z estetyki, filozofii i psychologii na Uniwersytecie Lwowskim i Politechnice Lwowskiej. Od 1911 studiował prace Williama Jamesa, co zaowocowało w jego naukowej twórczości (teoria supozycji, teza o współzależności światów: wewnętrznego i zewnętrznego, inspiracja do badań nad wiarą ludzi oświeconych w Polsce). Zainteresował się w tym czasie również psychopatologią i ogólnie psychiatrią, szczególnie pracami Eugena Bleulera, Paula Emila Flechsiga, Karla Jaspersa i Ernsta Kretschmera. W latach 1911–1918 był członkiem komitetu redakcyjnego i jednym z najaktywniejszych współpracowników czasopisma Ruch Filozoficzny, oficjalnego organu Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1915 został członkiem zarządu powstałego w Wiedniu Polskiego Archiwum Wojennego. Jednocześnie był przewodniczącym Sekcji Pamiętnikarskiej tegoż Archiwum.