Liceum pedagogiczne – szkoła średnia kształcąca przyszłych nauczycieli dla szkół podstawowych; funkcjonowała w Polsce w latach 1932–1963.
Liceum pedagogiczne (3-letnie) oraz Pedagogium (2-letnie) powołała przedwojenna ustawa z roku 1932 w wyniku reformy szkolnej jędrzejewiczowskiej (reforma Janusza Jędrzejewicza). Pierwsi absolwenci opuścili te szkoły w roku szkolnym 1937/1938. System zastąpił dawne seminaria nauczycielskie, które przestały działać w latach 1936/1937.
W latach 1945–1962 licea pedagogiczne rozwinęły działalność, stanowiąc podstawową formę kształcenia nauczycieli szkół podstawowych.
Periodyzacja po 1945 roku Po wyzwoleniu (II wojna światowa) w 1945 roku działało 7 Pedagogiów i 31 Liceów pedagogicznych; W instrukcji do zarządzenia Ministra Oświaty z 16 lipca 1945 dopuszczano 3 formy kształcenia przyszłych nauczycieli szkół podstawowych: dwuletnie pedagogia, dwuletnie licea pedagogiczne oraz roczne państwowe kursy nauczycielskie dla młodzieży, która ukończyła 18 rok życia; W latach 1946/7 istniało 107 liceów pedagogicznych; do 1948 roku – utrwaliła się struktura 4-letniego liceum pedagogicznego poprzez powiązanie klas wstępnych z 2 letnimi liceami pedagogicznymi – powstało liceum pedagogiczne złożone z dwóch klas przygotowawczych i dwóch klas licealnych; 1947–1957 – licea pedagogiczne jako jedyne szkoły