pomiędzy nimi znajdował się obszerny plac, wykorzystywany m.in. do ćwiczeń fizycznychWacława Małecka, „Wędrująca szkoła” – siedziby, [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830–2010), Poznań 2010, , s. 26.. Aczkolwiek niezelektryfikowane i ogrzewane piecami kaflowymi, gmachy znajdowały się w dobrym stanie technicznymSmuszkiewicz 2010, s. 52.. Wydaje się, że braki kadrowe uzupełniono względnie szybko, bo w końcu roku 1919 wśród 35 nauczycieli było już 24 PolakówSmuszkiewicz 2010, s. 48.. Utrzymano żeński profil placówki; pewna liczba uczennic zaczynała naukę jeszcze w Luisenschule, a kończyła już w DąbrówceZob. np. przypadek Julianny Wilak-Niewiedział, Helena Dolata, Maria Dolata, Wacława Małecka (red.), Zjazd Dąbrówczański, Poznań 2005, s. 45.. Początkowa skala rekrutacji jest niejasna, podawana liczba dziewcząt w zależności od źródła waha się od 538Małecka 2010, s. 127. do 1057Zdzisława Smuszkiewicz, Z dawnych dziejów poznańskiej Dąbrówki (1830–1939), [w:] Kronika Miasta Poznania 69/4 (2001), s. 125, Smuszkiewicz 2010, s.