Norbert z Xanten OPraem (ur. ok. 1080 w Xanten, zm. 6 czerwca 1134 w Magdeburgu) – niemiecki duchowny, arcybiskup Magdeburga od 1129 do 1134, założyciel zakonu norbertanów, święty Kościoła katolickiego.

Życiorys Urodził się około 1080 roku w Xanten, w szlacheckiej rodzinie, jako syn Eriberta von Gennap i Advigi. Jego ojciec był urzędnikiem w służbie arcybiskupa Kolonii, dzięki czemu Norbert w młodym wieku otrzymał godność kanonika kapituły w Xanten. Nie miał wówczas planów zostania duchownym, dlatego też wstąpił na dwór Henryka V. Po opuszczeniu służby dworskiej otrzymał propozycję objęcia biskupstwa Cambrai, jednak nie chciał jej przyjąć bez potwierdzenia Stolicy Piotrowej. W pewnym momencie życia odbywał podróż, podczas której spadł z konia podczas burzy i był bliski śmierci. Spowodowało to przemianę duchową, wyrzeczenie się dóbr doczesnych i podjęcie życia w klasztorze w Siegburgu. Około 1120 roku przyjął tam święcenia kapłańskie i zaczął posługę jako kaznodzieja. Usiłował także przeprowadzić reformę w rodzinnej kapitule w Xanten, jednak bezskutecznie. Następnie udał się do Saint-Gilles, gdzie przebywał na wygnaniu Gelazjusz II. Papież udzielił mu zgody na głoszenie kazań w całym Kościele, co Norbert wykorzystał, ewangelizując m.in. w Orleanie.