Sprawa wyprawy antytureckiej i śmierć Aleksandra W 1442 przybył do Wiednia, gdzie starł się z wysłannikiem Eugeniusza IV, kardynałem Julianem Cesarinim, który usiłował zachęcić tamtejszego władcę – Fryderyka III – do opowiedzenia się po stronie jego mocodawcy oraz poparcia idei krucjaty antytureckiej. Mianowany został w tym czasie przez Feliksa V legatem na Austrię, Węgry i Polskę i z powodzeniem udało mu się jednak przekonać Habsburga, swojego siostrzeńca, o nierealności tych pomysłów. Dyskusja była na tyle ostra, że mazowiecki Piast rzucił się z pięściami na przeciwnika.

W dalszych planach Aleksandra był wyjazd na Węgry, gdzie zamierzał przekonać króla Władysława III do odwołania niedorzecznego planu inwazji na Turcję. Podczas przygotowań do wyjazdu rozchorował się i 2 czerwca 1444 zmarł. Pochowany został w Kościele św. Szczepana w Wiedniu, gdzie na lewo od prezbiterium we Frauenchor do dziś zachował się jego wmurowany w ścianę nagrobek.