Historia Wraz z koncepcją ekonomicznego współczynnika „elastyczności” Alfredowi Marshallowi przypisuje się zdefiniowanie „elastyczności popytu” (w Zasadach Ekonomicznych, opublikowanych w 1890 roku). Alfred Marshall wynalazł elastyczność cenową popytu cztery lata po tym, jak wynalazł pojęcie elastyczności. Wykorzystał podstawowe twierdzenie Cournota o krzywej popytu, aby uzyskać równanie elastyczności cenowej popytu. Opisał on elastyczność cenową popytu w następujący sposób: „możemy powiedzieć ogólnie: – elastyczność (lub reakcja) popytu na rynku jest duża lub niewielka, w zależności od tego, czy żądana kwota rośnie bardziej lub mniej przy danym spadku ceny i maleje bardzo lub niewiele za dany wzrost ceny”. Wnioskuje to, ponieważ „jedynym uniwersalnym prawem dotyczącym pragnienia towaru jest to, że maleje..., ale to zmniejszenie może być powolne lub szybkie. Jeśli jest powolne ... niewielki spadek ceny spowoduje stosunkowo duży wzrost jego zakupów. Ale jeśli jest szybki, niewielki spadek ceny spowoduje tylko bardzo niewielki wzrost jego zakupów. W pierwszym przypadku ... elastyczność jego potrzeb, można powiedzieć, jest świetna. W drugim przypadku przypadek ... elastyczność jego popytu jest niewielka”.