Alfons VII Imperator, określany również przydomkiem Dobry (ur. 1 marca 1105, zm. 21 sierpnia 1157) – król Galicji od 1111 roku, król Leónu i Kastylii od 1126 roku. W 1135 roku koronowany na cesarza Hiszpanii.

Życiorys Był synem Urraki Kastylijskiej i hrabiego Burgundii – Rajmunda. Jego pierwszeństwo lub zwierzchnictwo uznali władcy Aragonii, Nawarry, Barcelony oraz Tuluzy i Montpellier w południowej Francji. W 1135 przybrał tytuł cesarza całej Hiszpanii. Po roku 1140 najechał zbrojnie na Andaluzję zdobywając Kordobę.

Był dwukrotnie żonaty. W listopadzie 1128, poślubił Berengarię z Barcelony – córkę Ramona Berenguera III, hrabiego Barcelony. Zmarła ona w 1149. Mieli czworo dzieci: Sancha III Upragnionego (1134–1158), Ferdynanda II (1137–1188), Sanchę (1137–1179), poślubiła Sancha VI Mądrego – króla Nawarry, Konstancję (1141–1160), poślubiła Ludwika VII – króla Francji.

W 1152, Alfons poślubił Ryksę, córkę Władysława II Wygnańca. Mieli córkę Sanchę (1155–1208), późniejszą żonę Alfonsa II Aragońskiego i prawdopodobnie syna Ferdynanda.

Genealogia

NNur. ? zm. ? NNur. ? zm. ? Alfons VI Mężny ur. 1040 zm. 1 VII 1109 Konstancja burgundzkaur. ok. 1046 zm. ok. 1093                   Rajmundur. ?zm. ?