autoportretem samego Szyka, ukazanym pod jedną z postaci). Jedynym wyjątkiem są ilustracje do dwutomowego zbioru anegdot o Żydach Le juif qui rit (1926/27), w których artysta powrócił do prostej czarno-białej grafiki (książka ta, jedna z bardziej znanych w jego twórczości, paradoksalnie spotkała się z zarzutem powielania antysemickich stereotypów).
Renomę artysty podnosiły wystawy, organizowane m.in. przez wspierającą go Galeries Auguste Decour (po raz pierwszy galeria ta wystawiła prace Szyka w 1922). Nabywcami jego prac byli m.in. ówczesny francuski minister oświaty i kultury Anatole de Monzie i nowojorski fabrykant Harry Glemby.
Po przeprowadzce do Paryża Szyk nie mieszkał jedynie we Francji, lecz często podróżował, przeważnie w celach artystycznych. W 1922 spędził 7 tygodni w Maroku, wtedy protektoracie francuskim, gdzie wykonał portret paszy Marrakeszu – za pracę tę otrzymał jako ambasador dobrej woli od francuskiego rządu order Palmy Akademickie (Palmes académiques). W 1931 został zaproszony do siedziby Ligi Narodów w Genewie, gdzie zlecono mu zilustrowanie statutu Ligi. Artysta wykonał część kart, na skutek rozczarowania postawą organizacji w latach 30. nie ukończył jednak tej pracy.
Statut kaliski.