W przeszłości pojawiały się próby bliższego łączenia języków łużyckich z lechickimi lub czesko-słowackimi, propozycje te pozbawione są jednak szerokiej akceptacji.
Języki zachodniosłowiańskie cechują się wysokim stopniem fleksyjności: ich morfemy gramatyczne mają charakter wielofunkcyjny i tworzą całość z cząstkami leksykalnymi. Zjawisko fleksji zdecydowanie przeważa nad aglutynacją oraz izolacją, które znajdują zastosowanie tylko w kilku ograniczonych funkcjach (do tworzenia trybu przypuszczającego oraz form czasu przeszłego i przyszłego). Języki zachodniosłowiańskie są stosunkowo zachowawcze pod względem fonetycznym, bardziej konserwatywne od południowych i wschodnich.
Klasyfikacja języków zachodniosłowiańskich indoeuropejskie słowiańskie (ponad 300 mln) zachodniosłowiańskie (ok. 56 mln) lechickie (ok. 40 mln) polski (ok. 39–48 mln) śląski (ok. 458 tys.) – uznawany za dialekt języka polskiego lub za odrębny język pomorski kaszubski (ok. 87,6 tys.) – uznawany za odrębny język lub za dialekt języka polskiego słowiński gwary zachodniopomorskie † połabski † łużyckie (ok. 55 tys.) dolnołużycki (ok. kilka tys.) Ponaschemu – † górnołużycki (ok. 55 tys.) wschodniołużycki – † czesko-słowackie (ok. 18 mln) czeski (ok.