Ramię dźwigni thumb|300px|Rys. 2 thumb|300px|Rys. 3 W sytuacji pokazanej na rys.1 ramię siły, ramię dźwigni i odległość od punktu przyłożenia siły do osi są takie same. Nie zawsze musi być to spełnione. Jeżeli ciało o ciężarze F2 będzie unoszone w górę przez siłę F1 działającą pionowo w dół, wówczas po chwili znajdzie się w pozycji jak na rys.2. Ramiona sił l1 i l2 uległy wyraźnemu skróceniu w stosunku do długości wektorów r1 i r2 o czynnik równy kosinusowi kąta nachylenia dźwigni. Mimo to przekładnia dźwigni nie uległa zmianie, ponieważ stosunek długości
nie uległ zmianie.
Może zajść jednak inna sytuacja, gdy naciskamy siłą prostopadłą do dźwigni a ciężar F2 pozostaje pionowy (rys.3). Wówczas ramię siły F2 ulega skróceniu podczas gdy ramię siły F1 pozostaje niezmienione. W tym przypadku przekładnia dźwigni ulega zmianie zgodnie ze wzorem
Ponieważ l2 jest krótsze od r2, przekładnia dźwigni trochę się zwiększa.
Praca thumb|300px|Rys. 4 Z zasady zachowania energii wynika, że użyteczna praca wykonana przy użyciu dźwigni (praca siły F2) nie może być większa od pracy włożonej (praca siły F1). Rozważając pracę sił prostopadłych do dźwigni można zapisać
gdzie s1 i s2 są długościami łuków, wzdłuż których działają te siły.