Bitwa Opatowska − bitwa stoczona 21 lutego 1864 roku w czasie powstania styczniowego.
Bitwa W lutym rosyjski generał Ksawery Czengiery skoncentrował 4500 żołnierzy wokół Cisowa, gdzie otoczony został 3 Pułk Stopnicki i inne mniejsze oddziały II Korpusu. Łącznie siły polskie liczyły około 1000 powstańcówwedług Małej Encyklopedii Wojskowej 1200 żołnierzy, w tym 40 jeźdźców.
Ponieważ generał Józef Hauke-Bosak był nieobecny, całością sił dowodził szef sztabu korpusu pułkownik Apolinary Kurowski, a 3 Pułkiem Stopnickim − w zastępstwie urlopowanego z powodu choroby podpułkownika Karola Rębajło-Kality - dowódca Dywizji Krakowskiej, pułkownik Ludwik Topór-Zwierzdowski. Obaj oficerowie postanowili przebić się w najsłabszym punkcie rosyjskiej obrony i w tym celu postanowili zaatakować Opatów, mając błędne informacje o rzekomej słabości tamtejszego garnizonu.
Polacy uderzyli na Opatów wieczorem 21 lutego. Wkrótce w ręku powstańców znalazło się 3/4 miasta, w tym m.in. koszary, w których zgromadzone było kilkaset karabinów. Dalszy atak został zahamowany ze względu na bardzo silny opór Rosjan.