wprowadził własną nazwę Przełęcz pod Młynarzem, nazwa ta potem upowszechniła się, a Witold Henryk Paryski w VII tomie przewodnika Tatry Wysokie przyjął wersję „Młynarzowa Przełęcz zwana też Przełęczą pod Młynarzem”.
Do Doliny Żabiej opada z przełęczy płytka i niezbyt stroma depresja, w środkowej części piarżysta. Poniżej piargów przekształca się w głęboki i mokry żleb o płytowym dnie przykrytym szutrem. Ma wylot po południowo-wschodniej stronie Wyżniego Żabiego Stawu. Do Doliny Ciężkiej opada z przełęczy olbrzymi i głęboko wcięty żleb mający wylot nieco po prawej stronie progu Dolinki Spadowej. Od prawej strony (patrząc od dołu) ograniczony jest masywem Młynarzowych Wideł. W żlebie tym znajduje się olbrzymi, zaklinowany blok skalny.
W literaturze podawane jest, że pierwsze odnotowane wejście turystyczne miało miejsce 18 lipca 1907 r. (Michał Beynarowicz, Mieczysław Karłowicz). Nie jest to jednak prawdą, gdyż ok. 1875 r. przeszedł przez tę przełęcz Viktor Lorenc (chodzący po Tatrach m.in. z koziarzami z Jurgowa), a latem 1895 r. austriaccy geodeci musieli zatknąć w siodle przełęczy tyczkę mierniczą. Pierwsze wejście zimowe miało miejsce 4 stycznia 1930 r. (Antoni Kenar, Tadeusz Pawłowski, Wiesław Stanisławski).