Po klęsce wrześniowej został osadzony w obozie jenieckim.
Zmarł 18 grudnia 1941 w oflagu w Neubrandenburgu.
Rodzina Bernard Śliwiński od 1922 był żonaty z Marią z Ciechowiczów. Miał dwóch synów: Romana Mariana (ur. 8 stycznia 1928) i Tomasza Augustyna (ur. 27 lutego 1930).
Awanse służbowe w armii niemieckiej podporucznik – 1908 w armii wielkopolskiej porucznik – styczeń 1919 kapitan – marzec 1919 major – czerwiec 1919 w armii polskiej podpułkownik – 1 kwietnia 1920 W 1922 został zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1924 figurował, jako podpułkownik rezerwy 60 pp z 29. lokatą wśród oficerów rezerwy piechoty. Dziesięć lat później był sklasyfikowany z 10 lokatą. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3202 – 8 kwietnia 1921 „za walki z niemcami w Poznańskiem" Krzyż Niepodległości z Mieczami – 17 września 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych – 1921Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2027 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s.