Podobnie 3 warunki sum momentów w 2D, liczone względem punktów leżących na jednej linii będą od siebie zależne dając nierozwiązywalny układ równań liniowych. Z istnienia takich zależności wynikają podane wyżej ograniczenia dla możliwych kombinacji warunków równowagi statycznej dla ciała w 2D. Podobne ograniczenia można by sformułować dla układu w 3D, gdzie m.in. mamy ograniczenie tylko do 3 niezależnych kierunków rzutowania sił.
Zagadnienia statyki w odniesieniu do mechaniki konstrukcji Statyka w kontekście mechaniki konstrukcji jest często rozważana dla zapewnienia stateczności (lub wręcz nieruchomości) obiektów pod działaniem nieznanych (z góry) układów obciążeń, którym może podlegać spełniając swoje zadanie w konstrukcji. Statyczność elementu konstrukcji można zapewnić odbierając mu wszystkie możliwości ruchu – narzucając więzy na wszystkie stopnie swobody. Pojedyncze więzy odbierają (blokują) jeden określony stopień swobody: przemieszczenia lub obrotu (więzy translacyjne lub rotacyjne). Więzy są najczęściej połączeniami z podłożem (układem odniesienia względem którego możliwość ruch badamy) czyli podporami (więzy zewnętrzne) albo połączeniami z innymi nieruchomymi elementami (więzy wewnętrzne – międzyelementowe). Przyłożone do konstrukcji obciążenia jako zewnętrzne siły czynne wywołują w więzach reakcje – siły bierne.