lo karce
klama oznacza więc, że
mi (zaimek (jbo: pro-sumti) „ja“) jest obiektem, który się porusza, la paRIS („Paryż“) — celem (wielkie litery w ostatniej sylabie oznaczają akcent), la xamburk („Hamburg“) — miejscem, z którego rozpoczęło się podróż, la keln („Köln“) — miejscem, które się mija, a lo karce („samochód“) jest używanym środkiem transportu.
Na polski należy więc to zdanie przetłumaczyć jako
Jadę do Paryża z Hamburga przez Kolonię samochodem
Wyrazy strukturalne la i lo (a także le) to tak zwane „deskryptory“ określające bliżej następne słowo. la oznacza „coś co nazywa się x“. lo to deskryptor ogólny. Odpowiada mu zdanie „pewien x“. Oznacza, że określony tu obiekt jest samochodem, a nie czymś, co tylko tak nazwano. Deskryptor le odwołuje się do konkretnego obiektu, który mówiący ma na myśli: „ten x“.
Dalsze przykłady:
(2) la .alis. viska la bob. [nazwa własna:] Alice widzieć [nazwa własna:] Bob Alice widzi Boba.
Słowo podstawowe viska wymaga trójmiejscowego rządu, przy czym x1 oznacza, kto coś widzi, a x2 - co jest widziane. Trzeciego miejsca (oznaczającego, w jakich okolicznościach coś jest widziane) nie uwzględniono, ponieważ nie odgrywa w tym wypadku żadnej roli.