Języki anatolijskie wyszły z użycia prawdopodobnie w okresie Cesarstwa Rzymskiego. W pierwszym wieku I n.e. na obszarze Anatolii używane były jeszcze liczne języki przedgreckie: kapadocki używany w Kapadocji w I w. n.e. – według świadectwa Filostratosa z Tyany; karyjski, używany w mieście Kiburze – według świadectwa geografa Strabona (Geografia XIII, 4, 7); lidyjski, używany w Solime – według świadectwa geografa Strabona (Geografia XIII 4, 17); likaoński, używany w Listrze w czasach apostoła Pawła (Dzieje Apostolskie XIV, 1); pizydyjski, używany w Pizydii (spora liczba inskrypcji i nazw własnych); Anatolia była regionem, gdzie obok języka greckiego, głównego środka komunikacji językowej w tamtym regionie, używano licznych języków miejscowych. Mitrydates VI Eupator, król Pontu, posługiwał się 22 językami z obszaru swego państwa. Strabon rejestruje 70 odrębnych języków na obszarze Anatolii, a Pliniusz Starszy (Historia Naturalna VI, 15) wskazuje na istnienie 130 języków od Anatolii aż po Kaukaz.