Powstanie oddziałów kosynierów Początkowo, od 2 lub 3 września, zorganizowane oddziały robotników z inicjatywy Komitetu Miejscowego PPS w Gdyni, jako Drużyny Robotnicze przy PPS budowały umocnienia (kopały rowy strzeleckie i zapory przeciwczołgowe) na przedpolach Gdyni. W związku z naborem ochotników w dniu 7 września powstała kompania ochotników pod dowództwem ppor. rez. Józefa Kąkolewskiego. Na wniosek komendanta Drużyn Robotniczych Kazimierza Rusinka postanowiono uzbroić kompanię w kosy bojowe. Kompania kosynierów została uzbrojona 8 września. Kosy gromadzone były przez członkinie Przysposobienia Wojskowego Kobiet oraz Drużyny Robotnicze. 9 września komisarz rządu Franciszek Sokół wystosował do Warsztatów Żeglugi Polskiej pismo ze zleceniem wykonania opraw do kos. Tego samego dnia Kazimierz Rusinek wezwał robotników do tworzenia batalionu Czerwonych Kosynierów.
Kompania kosynierów ppor. Kąkolewskiego była zalążkiem II batalionu ochotniczego. Dowódcą projektowanego batalionu został ppłk st.sp. Stanisław Wężyk. W jego składzie znajdowały się cztery kompanie oraz pluton żandarmerii. Po wojnie Rusinek obwołał się komendantem Czerwonych kosynierów, podczas gdy w rzeczywistości był organizatorem oddziałów oraz członkiem sztabu płk.