Na znak solidarności sojuszniczej, Warszawę opuścili także reprezentant Austrii – Florimont-Claude Mercy-Argenteau i Hiszpanii. Później kraje „systemu południowego” zwlekały z uznaniem Poniatowskiego.
W 1764 roku został wyznaczony senatorem rezydentemVolumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 169.. Tego samego roku przejął formalnie opiekę nad osieroconym przez ojca pięcioletnim wnukiem swego brata, FeliksemNotka: Celestyn Łubieński, syn zmarłego Floriana, i ojciec Feliksa sam zmarł w 1759. Tymczasem wdowa i matka, Paula z Szembeków, prędko poślubiła Jana Prospera Potockiego. Niemowlę zostało odstawione na wychowanie do babki Szembekowej do piątego roku życia kiedy to pieczę nad nim przejął stryjeczny dziad, Prymas Polski. Stąd przyszły minister sprawiedliwości zawdzięczał stryjowi „znakomity start w życiu” i załatwił żeby chłopiec stał się podopiecznym dzieckiem króla Prus Fryderyka IIWładysław Chomętowski, Pamiętnik Feliksa hr. Łubieńskiego ministra sprawiedliwości, Warszawa 1876 (djvu)..
Prawdopodobnie został otruty przez Rosjan w 1767 roku, gdyż nie chciał podporządkować się planom równouprawnienia dysydentów, wysuwanym przez posła rosyjskiego Nikołaja Repnina. Rodzina prymasa natomiast o jego otrucie podejrzewała biskupa Andrzeja MłodziejowskiegoMarceli Kosman: Między ołtarzem a tronem.