Th. van den Hout, A History of Hittite Literacy, s. 26.. Zachowane źródła pisane w języku hetyckim (ok. 30 tys. fragmentów tabliczek)A. Kloekhorst, Anatolian, s. 63. pochodzą z okresu od końca XVIITh. van den Hout, A History of Hittite Literacy, s. 66–67 (najstarsze zachowane hetyckie zdanie w akadyjskim tekście Oblężenie Urszu = CTH 7). do XII w. p.n.e.I. Yakubovich, Hittite, s. 222. Pod względem faz rozwoju tego języka wyróżnia się: starohetycki (1650–1450 p.n.e.), średniohetycki (1450–1350 p.n.e.) i nowohetycki (1350–1190 p.n.e.), w literaturze naukowej skracanych odpowiednio jako: OH (Old Hittite), MH (Middle Hittite) i NH (New Hittite)H.A. Hoffner, H.C. Melchert, A Grammar of the Hittite Language, s. XVII..
Nazwa Określenie „język hetycki” jest nazwą współczesną, nawiązującą do biblijnej nazwy plemienia „Chittytów / Chetytów”, którzy w Starym TestamencieRdz. 15.20; Rdz. 23.4; Rdz. 23.10; Rdz. 26.34; Lb. 13.29; Joz. 1.4; 1 Krl. 11.1; 2 Kron. 1.17; 2 Krl. 7.6. występują jako ludność zamieszkująca Kanaan, Hebron i EdomŁ. Niesiołowski-Spanò, Dziedzictwo Goliata, s. 103–106..