p.n.e.), a wcześniej jeszcze na skutek przejścia Licji pod kontrolę satrapów karyjskichUdokumentowane są w tym czasie rządy Piksodarosa z Karii, brata Mauzolosa (Anthony G. Keen, Dynastic Lycia: a Political History of the Lycians and Their Relations with Foreign Powers, c. 545-362 BC, Leiden–Boston–Köln: Brill, 1998, s. 173). po jej podboju przez Mauzolosa z Karii ok. 360 r. p.n.e. (czy raczej po przekazaniu Licji pod kontrolę Mauzolosa przez administrację perską). Wyróżnia się właściwy licyjski (licyjski A) oraz licyjski B (tzw. język milyjski) – nie ma zgody, czy są to dialekty czy dwa osobne języki. Język licyjski zapisywany był zmodyfikowaną wersją alfabetu greckiego.
Klasyfikacja Język licyjski należy do anatolijskiej podrodziny języków indoeuropejskich, konkretnie zaś do grupy luwickiej, co czyni licyjski bliżej spokrewnionym z językami takimi, jak: luwijski, karyjski oraz najprawdopodobniej sydetyjski i pizydyjski. Rozpad grupy luwickiej na proto-luwijską oraz licyjsko-karyjską można datować na około XXI–XX wiek p.n.e. Języki z grupy luwickiej dzielą szereg innowacji fonologicznych, morfologicznych czy leksykalnych, które odróżniają je od pozostałych języków gałęzi anatolijskiej, np.:
– osłabienie pra-anatolijskiego */ḱ/, zob.: lic. izre- („ręka”) vs het. kessar (‘ręka’)eDiAna, s.v.