W połowie września zespół zarejestrował swoje jedyne, jak się okazało – nagrania radiowe, m.in.: „Butterfingers”, „James Rider”, „Elevator Rock”, „Wyjdę w deszcz” (cover „Stormy Weather'” z 1933), „Mambo rock”, „Rock-A-Beatin’ Boogie (Rock Everybody)”, „Big Boogie-Woogie” i „Malaguena”.

W reakcji na występy zespołu Edward Gierek, pierwszy sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach, oświadczył w 1959:

Na skutek krytyki sterowanej przez władze i zdemolowania przez młodzież kilku sal Ministerstwo Kultury wydało zakaz występów w większych obiektach. 27 października 1959 odbył się ostatni koncert Rhythm and Bluesa. 22 czerwca 1960 zespół został formalnie rozwiązany za sprawą decyzji podjętej przez zarząd gdańskiego Jazz-Clubu. Tego samego dnia z inicjatywy Walickiego powstał kolejny zespół spod znaku Mocnego uderzenia, a mianowicie Czerwono-Czarni, którzy mieli kontynuować tradycję Rhythm and Bluesa. W tym też czasie zaprzestano używania terminu rock and roll, zastępując go nazwą bigbit.

24 marca 2009, w 50. rocznicę debiutu formacji, prezydent Gdańska Paweł Adamowicz odsłonił przed wejściem do gdyńskiego klubu „Rudy Kot” tablicę upamiętniającą przełomowy dla historii polskiego rocka koncert zespołu z marca 1959.

Zobacz też Rhythm and blues

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polskie zespoły rockowe Kategoria:Zespoły muzyczne związane z Gdańskiem