Bitwa pod Krotoną (zwana też bitwą u przylądka Cap Colonna) – starcie zbrojne, które miało miejsce 14 lipca 982 roku.
W roku 976 zmarł cesarz Bizancjum Jan I Tzimiskes. Osłabione wojną domową cesarstwo ponownie stało się celem ataku Saracenów. Emir Sycylii z dynastii Kalbidów Abu al-Kasim podjął wyprawę do Kalabrii i Apulii oraz spalił Tarent. Wobec bierności Bizancjum cesarz zachodu Otton II podjął się obrony południowych Włoch.
U przylądka Cap Colonna na terytorium antycznej Krotony wojska Ottona starły się z armią Abu al-Kasima – lipiec 982. Bitwa zakończyła się klęską rycerstwa germańsko-włoskiego. Sam cesarz ledwo uszedł z życiem tylko dzięki poświęceniu żyda Kalonymosa, który mu ofiarował swojego konia. Ścigany przez Saracenów cesarz schronił się na bizantyńskim okręcie wojennym. Na szczęście dla chrześcijan, w bitwie śmierć poniósł Abu al-Kasim, co położyło chwilowo kres najazdom saraceńskim.
Sytuacja polityczna Po śmierci bizantyjskiego cesarza Jana I Tzimiskesa w 976 Cesarstwu Wschodniorzymskiemu grozić zaczął poważny kryzys rządowy, potęgowany licznymi najazdami Saracenów na posiadłości greckie w południowej Italii.