fag ΦX174 oraz w niektórych genach w mitochondriach – geny nachodzą na siebie. Fragmenty genomu odczytywane są dwukrotnie, z przesunięciem fazy odczytu o 1 lub 2 nukleotydy, co daje zupełnie różne białka i pozwala silnie upakować genom. Kod genetyczny jest zdeterminowany, czyli odpowiednia sekwencja DNA „powinna” jednoznacznie wyznaczać sekwencję aminokwasów w białku. Podczas transkrypcji zachodzącej w jądrze komórkowym informacja genetyczna jest przepisywana z DNA na mRNA. Jednak w czasie procesu redagowania RNA (u eukariontów) w mRNA (informacyjnym RNA) pewne nukleotydy mogą zostać zamienione na inne, co jest odstępstwem od wyżej wymienionej zasady, a zarazem cechy kodu genetycznego. Sekwencja aminokwasów w peptydzie „powinna” być zakodowana w DNA, a synteza białek odbywać się na matrycy RNA w rybosomach. Zasady tej jednak nie trzymają się krótkie polipeptydy u niektórych bakterii, np. Bacillus brevis. Pewne polipeptydy są syntetyzowane u nich wprost z aminokwasów przez specjalne kompleksy enzymatyczne, dotyczy to np. antybiotyku gramicydyny. Samopowielające się czynniki zakaźne „powinny” zawierać kwas nukleinowy, jako nośnik informacji genetycznej. Priony łamią tę zasadę. Są to zmienione formy białka, które katalizują zmianę konformacji (kształtu przestrzennego) zdrowej formy białka na konformację prionową.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Genetyka molekularna · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.