thumb|Franciszek Księżarczyk z dowódcami oddziałów, 1944

thumb|Gen. dyw. Franciszek Księżarczyk w latach 80. Franciszek Księżarczyk, ps. „Michał” (ur. 4 grudnia 1906 w Jeleniu, zm. 3 grudnia 1991 w Warszawie) – generał broni ludowego Wojska Polskiego, zastępca komendanta głównego Milicji Obywatelskiej (1948–1954), zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego (1961–1969), prezes Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju (1962–1969), członek Komitetu Centralnego PZPR (1981–1986), wieloletni prezes Związku Inwalidów Wojennych (1971–1991)

Życiorys Syn Kazimierza (1860–1906), górnika i Marianny Leokadii z domu Buchta (1863–1947). Od 1914 uczył się w szkole podstawowej, a w latach 1922–1925 był uczniem ślusarskim w fabryce „Azot” w Jaworznie. Jednocześnie od 1921 pracował jako ślusarz, a następnie przez trzy lata pracował jako górnik dołowy w Kopalni Węgla w Jaworznie. Przed wojną odbył zasadniczą służbę wojskową w 75 pp w Jaworznie, gdzie ukończył 6-miesięczną szkołę podoficerską i w stopniu kaprala był dowódcą drużyny w batalionie ckm. W 1930 został zwolniony do rezerwy. W latach 1930–1936 dzięki pomocy starszych sióstr udał się do Francji, gdzie w departamencie Gard podjął pracę jako górnik. Tam nawiązał kontakty z francuskim ruchem lewicowym.