Prowadził ostatnią defiladę polskich jednostek w Madrycie po decyzji o wycofaniu oddziałów międzynarodowych z frontu. Dowódcą całości zgrupowania Polaków w Hiszpanii był do grudnia 1938. Od 1939 do 1942 ponownie pracował jako górnik we Francji. Był wówczas członkiem Francuskiej Partii Komunistycznej. Znajdował się pod nadzorem policyjnym i utrzymywał się dzięki pomocy Komitetu Pomocy dla Republiki Hiszpańskiej.

We wrześniu 1939 zgłosił się jako ochotnik do organizującego się we Francji Wojska Polskiego, jednak ze względu na brak oka oraz pozbawienie obywatelstwa polskiego nie został przyjęty. Po upadku Francji w czerwcu 1940 prowadził działalność sabotażową w ramach zdelegalizowanej Francuskiej Partii Komunistycznej. W lutym 1943 wrócił do okupowanej Polski. Od marca 1943 oficer łącznikowy Sztabu Głównego Gwardii Ludowej o pseudonimie „Bruno” oraz Polskiej Partii Robotniczej. W czerwcu 1943 został oficerem Sztabu Głównego GL do spraw zaopatrzenia, a w sierpniu 1943 inspektorem Oddziałów GL na Kielecczyźnie. Do końca 1943 był dowódcą okręgu Gwardii Ludowej Warszawa – Miasto. W 1943 awansował do stopnia podpułkownika Gwardii Ludowej i razem z oddziałem uczestniczył w bitwie pod Zalezianką. W lutym 1944 po przekształceniu GL w Armię Ludową został dowódcą Obwodu IV Krakowskiego Armii Ludowej w Krakowie. Przyjął pseudonim „Michał”.