W latach 1954–1957 dyrektor Departamentu Kadr w Ministerstwie Przemysłu Mięsnego i Mleczarskiego (od lipca 1956 w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego).
Na wniosek nowego szefa Głównego Zarządu Politycznego WP gen. Janusza Zarzyckiego na podstawie rozkazu personalnego MON z 28 stycznia 1957 został powołany do zawodowej służby wojskowej w stopniu generała brygady w korpusie oficerów politycznych. W aparacie politycznym ludowego Wojska Polskiego był kolejno zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego do spraw politycznych – szefem Zarządu Politycznego ŚOW we Wrocławiu (luty 1957– grudzień 1961) oraz zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego WP w Warszawie (grudzień 1961– styczeń 1969). Równolegle od listopada 1962 do 1969 prezes Zarządu Głównego Ligi Przyjaciół Żołnierza, przekształconej w lutym 1964 w Ligę Obrony Kraju. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL został 10 października 1964 awansowany do stopnia generała dywizji. Nominację wręczył mu w Belwederze 11 października 1964 przewodniczący Rady Państwa Edward Ochab. Następnie od stycznia 1969 do lipca 1971 sprawował funkcję attaché wojskowego, morskiego i lotniczego Ambasady PRL w Sofii.