thumb|Współczesny zasięg geograficzny języków turkijskich thumb|Języki turkijskie w Eurazji Języki turkijskie albo tureckie – rodzina językowa wśród ałtajskiej ligi językowej. Występują na następujących obszarach Eurazji: Europa Wschodnia (Karaimi, Tatarzy, Baszkirzy, Czuwasze, Gagauzi), Azja Mniejsza (Turcja), Kaukaz Południowy (Azerbejdżan), Azja Środkowa (Kazachstan, Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Rosja i Chiny) Syberia (Jakucja).
Języki te dzielą się na następujące grupy: bułgarską (z której przetrwał tylko język czuwaski), oguzyjską, kipczacką, karłucką (czyli karachanidzką), północnosyberyjską (tylko język jakucki i dołgański), południowosyberyjską.
Dawniej powszechną nazwą tej rodziny językowej używaną w polskiej turkologii był termin „języki tureckie”. Później jednak zaczęto stosować termin „języki turkijskie” – czynnie wprowadzony do turkologii przez Henryka Jankowskiego – co pozwala łatwo rozróżniać pomiędzy dwoma poziomami taksonomicznymi, np. w sformułowaniu „wyraz turkijski” (tak jak: „wyraz słowiański”) i „wyraz turecki” (tak jak: „wyraz polski”).