Po powrocie do startów pucharowych zajęła między innymi osiemnaste miejsce w sprincie techniką klasyczną 5 marca w Sztokholmie, szesnaste w tej samej konkurencji 13 marca w Oslo oraz trzynaste na dystansie 58 km techniką klasyczną 23 marca 2002 roku w Lillehammer.
Przełom nastąpił w sezonie 2002/2003. Już w pierwszych zawodach cyklu, 26 października 2002 roku w Düsseldorfie, nie tylko po raz pierwszy stanęła na podium zawodów PŚ, ale od razu odniosła zwycięstwo w sprincie techniką dowolną. Wyprzedziła tam Włoszkę Gabriellę Paruzzi i Anitę Moen. Opuściła następne zawody i wystartowała w biegu na 10 km techniką klasyczną 30 listopada w Ruce, lecz zajęła dopiero 49. miejsce. Punktów nie zdobyła też na tym samym dystansie techniką dowolną 7 grudnia w Davos, gdzie była pięćdziesiąta. 11 grudnia w Clusone wygrała sprint stylem dowolnym, wyprzedzjac Niemkę Claudię Künzel i rodaczkę, Maj Helen Sorkmo. Trzy dni później w Cogne była piąta w biegu na 15 km techniką klasyczną, a następnego dnia zajęła drugie miejsce w sprincie tą samą techniką, ustępując tylko Bente Skari. W austriackim Linzu była szósta w sprincie stylem dowolnym, a dzień później w Ramsau była druga za Skari w biegu łączonym na 10 km.