mały|240px|Figura Ojca Bernarda w Grodzisku Wielkopolskim Bernard z Wąbrzeźna (właśc. Błażej Pęcharek; ur. 3 lutego 1575 w Wąbrzeźnie, zm. 2 czerwca 1603 w Lubiniu) – sługa Boży, duchowny rzymskokatolicki, mnich z opactwa benedyktyńskiego w Lubiniu.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej rodziny. Syn burmistrza Wąbrzeźna Pawła Pęcharka i Doroty z domu Sasin. Po zakończeniu nauki w szkole parafialnej, w wieku 12 lat został wysłany przez ojca na nauki do Kolegium Jezuitów w Poznaniu. Wykazał się tam niezwykłą pilnością w pobieraniu nauk i w wieku 24 lat wstąpił do nowicjatu w lubińskim opactwie, gdzie wkrótce został mistrzem nowicjuszy.
Był ojcem duchownym opactwa benedyktyńskiego w Lubiniu.
Wyróżniał się wielkimi cnotami chrześcijańskimi: ofiarną miłością do bliźniego, współczuciem dla chorych i ubogich. Zmarł w opinii świętości. Sarkofag ojca Bernarda od 1794 jest umieszczony w kaplicy klasztornego kościoła Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lubiniu. Jego szczątki znajdują się trumience w refektarzu klasztornym.