Dejnarchos (ur. ok. 360 p.n.e., zm. ok. 290 p.n.e.) – pochodzący z Koryntu polityk i mówca ateński. Był synem Sostartesa (Sokratesa). Zaliczany do kanonu dziesięciu mówców, jednocześnie już starożytni uważali, że jego oratorska twórczość wyznacza początek upadku attyckiej sztuki krasomówczej.
Do Aten przybył w wieku nieco ponad 20 lat. Uczył się u Teofrasta, później został jego przyjacielem. Był metojkiem, nie mógł więc występować przed eklezją, areopagiem czy heliają. Pisał za opłatą mowy sądowe klientom i trudnił się zawodowo logografią. Związał się ze stronnictwem promacedońskim. Ściśle współpracował z Ajschinesem i Demetriuszem z Faleronu. Popularność zdobył podczas skandalu związanego z przywiezionym do Aten w 324 p.n.e. przez Harpalosa, zbiegłego skarbnika Aleksandra Macedońskiego, wielkim majątkiem pochodzącym z łupów zdobytych podczas podboju Azji. Ateńczycy, pomimo sprzeciwów niektórych polityków, m.in. Demostenesa, przyjęli skarb w depozyt. Opiekę nad nim sprawowali m.in. Demostenes i Demades. Po kilku miesiącach zostali oni oskarżeni o defraudację części majątku. Nie wszyscy oskarżyciele publiczni byli, jak Hyperejdes, mówcami. Dejnarchos napisał mowy oskarżycielskie jednemu, lub może nawet kilku z nich. Zyskały one duże uznanie.