right|300px|thumbnail|Przebieg oregońskiego szlaku Szlak oregoński () – jeden z najważniejszych kierunków migracji osadników na zachód Stanów Zjednoczonych. Ten liczący ponad dwa tysiące mil (około 3490 kilometrów) lądowy korytarz migracyjny, rozciągający się od brzegów rzeki Missouri aż po żyzne doliny Terytorium Oregonu, stał się główną arterią dla jednego z największych masowych ruchów ludności w historii nowożytnej. Pomiędzy rokiem 1840 a 1860, szlak ten oraz jego liczne odgałęzienia (takie jak Szlak Kalifornijski czy Szlak Mormoński) przemierzyło od 300 000 do 400 000 osadników, rolników, górników, poszukiwaczy złota, a także przedsiębiorców wraz z rodzinami.
Geneza, odkrycie i geopolityczne podłoże ekspansji U progu XIX wieku zachodnia granica Stanów Zjednoczonych opierała się na rzece Missisipi. Sytuacja geopolityczna uległa drastycznej zmianie w 1803 roku na skutek wiekopomnego Zakupu Luizjany, który niemal podwoił terytorium młodego państwa amerykańskiego, przesuwając jego strefę wpływów i teoretyczne granice daleko poza łańcuch Gór Skalistych. Niemniej jednak, rozległe, dzikie i niezbadane przez Europejczyków tereny, znane wówczas szeroko jako Kraj Oregonu (Oregon Country) – obejmujące obszar współczesnych stanów Oregon, Waszyngton oraz znaczną część Idaho – pozostawały terytorium spornym.