W planach Bismarcka Dinder miał stać się jego współpracownikiem w dziele germanizacji. W rzeczywistości postawa arcybiskupa była pełna sprzeczności. Musiał godzić oczekiwania wrogo nastawionego do katolików kanclerza ze zdecydowaną postawą wiernych i duchowieństwa obu diecezji. Z jednej strony wprowadził do obu kapituł kilku niemieckich duchownych, a w 1887 nie sprzeciwił się usunięciu z religii języka polskiego, z drugiej zaś na swojego biskupa pomocniczego w Gnieźnie powołał Józefa Cybichowskiego, a na wikariuszy generalnych Edwarda Likowskiego w Poznaniu i Jana Korytkowskiego w Gnieźnie. Starał się także o cofnięcie represji z okresu kulturkampfu, odtwarzając oba konsystorze i odzyskując majątki oraz archiwa obu archidiecezji.
„Kurier Poznański” napisał we wspomnieniu pośmiertnym: „wszystko, co zrobił, tchnęło w pierwszej linii poczuciem sprawiedliwości i pewnej życzliwości, która jednała mu serca i umysły”.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Na arcybiskupstwo gnieźnieńsko-poznańskie, „Wielkopolanin” (1886-01-30), s. 1 [dostęp 2012-01-15]
Kategoria:Biskupi poznańscy Kategoria:Biskupi gnieźnieńscy Kategoria:Prymasi Polski Kategoria:Biskupi katoliccy zaboru pruskiego Kategoria:Niemieccy biskupi katoliccy Kategoria:Ludzie urodzeni w Reszlu Kategoria:Urodzeni w 1830 Kategoria:Zmarli w 1890 Kategoria:Absolwenci gimnazjum w Braniewie