Od chwili swojego powstania „Uczeń Polski” był związany ideowo i organizacyjnie z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Mottem pisma była dewiza: „Milsza mi niebezpieczna wolność niż bezpieczna niewola” (Rafał Leszczyński, XVI w.). W winiecie pisma znajdowała się otwarta książka przedstawiająca orła w koronie i kotwicę – symbol Polski Walczącej. Pismo poruszało tematykę życia szkolnego (np. „Kodeks Ucznia”, niezależne harcerstwo, wybory do samorządu szkolnego), publikowało artykuły odkłamujące historię Polski oraz korygujące podręczniki szkolne, komentowało bieżące wydarzenia polityczne i społeczne.
W latach 1979–1981 „Uczeń Polski” był pismem o nakładzie i zasięgu dorównującym czołowym pismom niezależnym wydawanym wówczas poza zasięgiem cenzury.
Pseudonimy Redaktorzy „Ucznia Polskiego” publikowali pod następującymi pseudonimami: Wojciech Ciszewski – „Lech Krzemieński” Wojciech Dutkiewicz – „Andrzej Rzecki” Maciej Igielski – „Marcin Grybowicz” Piotr Kapuściński – „Stanisław Rayski” Zbigniew Karaczun – „Michał Potocki” Tomasz Mickiewicz – „Marek Dominik”, Piotr Rogóyski – „Kazimierz Gabin” i „Stefan Grun” Tomasz Sokolewicz – „Jędrzej Starobielski” Jarosław Włodarczyk – „Junior” Piotr Kraśko – „Piotr Michał”