Słownictwo łowieckie rozwijało się równolegle do rozwoju łowiectwa w Polsce, a jego rodowód wywodzi się ze staropolszczyzny i początków polskiego języka literackiego. Jego największy rozkwit przypada na XV–XVII wiek, kiedy za sprawą władców i czerpiącej od nich wzorce szlachty, stosowanie słownictwa myśliwskiego weszło do trwałych kanonów zachowań myśliwskich. Język łowiecki zawiera liczne terminy i określenia regionalne i gwarowe, a także zaczerpnięte z mowy potocznej oraz języków obcych.
Słownik polskiej gwary łowieckiej Indeks A – B – C – Ć – D – E – F – G – H – I – J – K – L – Ł – M – N – O – Ó – P – R – S – Ś – T – U – W – Z – Ż
A ambona – stanowisko strzeleckie nad ziemią, zbudowane na słupach, czasem na drzewie anons – oszczek – głos psa oznajmiający znalezienie zwierzyny antabka – bączek – uchwyt na pasek do broni awantaż – kątowe odchylenie kolby względem poziomej osi lufy