Po II wojnie światowej Julian Tuwim przetłumaczył ponownie 31 strof wstępu i pod tytułem Witeź w tygrysiej skórze opublikował w 1950 roku w czasopiśmie „Nowa Kultura”. W komentarzu poinformował, że oparł tłumaczenie na przekładzie rosyjskim S.G. Jordanaszwilego, które otrzymał od Towarzystwa Łączności Kulturalnej ZSRR.
W 1959 roku ukazały się dwa przekłady: Opowieść o Rostewanie Bohdana Gębarskiego i Opowieść Tariela o miłości do Nestan-Daredżan Igora Sikiryckiego. W 1960 roku Nasza Księgarnia wydała pełne tłumaczenie Witezia w tygrysiej skórze wykonane przez Sikiryckiego. Była to jednak adaptacja utworu na podstawie rosyjskiego wydania dla młodzieży z 1950 roku dokonanej przez I. Zabołockiego. Skrócona wersja tekstu została ozdobiona reprodukcjami starogruzińskich miniatur.
Jerzy Zagórski po wykonaniu w 1960 roku tłumaczenia utworu na potrzeby teatru, kontynuował prace nad przekładem. Efektem wyjazdów do Gruzji i zapoznawania się z innymi tłumaczeniami była wydana w 1966 roku Wiciądz w tygrysiej skórze. Kolejny przekład jego autorstwa Rycerz w tygrysiej skórze wydało w 1976 roku Wydawnictwo Literackie. Zagórski skorzystał z oryginału tekstu (wydanego z okazji 800-lecia urodzin Rustawelego przez Gruzińską Akademię Nauk w 1966 roku) i pomocy filologa gruzińskiego doc. dra Jana Brauna.