thumb|270px|Widok na Cieśninę Bransfielda z Wyspy Livingstona thumb|Stacje badawcze położone w regionie Cieśniny Bransfielda, czubka Półwyspu Antarktycznego i Szetlandów Południowych Cieśnina Bransfielda (; ) – akwen między najdalej na północ wysuniętą częścią Półwyspu Antarktycznego (Trinity Peninsula) a położonym na zachód od niego archipelagiem Szetlandów Południowych. Średnia szerokość około 60 mil morskich (110 km), długość około 200 Mm (360 km). Cieśninę nazwał w 1825 James Weddell, na cześć Edwarda Bransfielda, innego brytyjskiego odkrywcy.
Geologia Szczegółowa rzeźba dna nie jest do tej pory rozpoznana. Dotychczasowe badania wskazują, że pod względem geologicznym stanowi najprawdopodobniej dolinę ryftową, która powstała wskutek ekstensji w obrębie kontynentalnego łuku wulkanicznego. Wulkanizm ten miał miejsce ok. 20 milionów lat temu i zakończył się, podczas gdy ekstensja rozpoczęła się nie dawniej niż 4 miliony lat temu, a aktywność wulkaniczna w cieśninie rozpoczęła się ok. 300 tysięcy lat temu i trwa nadal. Otwarcie cieśniny miało miejsce w związku z subdukcją pozostałości płyty oceanicznej Phoenix pod Szetlandy Południowe. Cieśnina ma strome stoki i względnie wyrównane dno, z którego wznoszą się samotne wulkaniczne góry podwodne o wysokości przekraczającej 1500 m.