W zbiorowiskach tych występuje zarówno pod okapem drzewostanów, przy czym zwykle o zwarciu rozluźnionym i rzadszym, jak i w lukach i na porębach, poza tym na przydrożach śródleśnych i na skrajach lasów.
W Grecji różanecznik żółty tworzy podszyt w lasach z sosną czarną i kalabryjską wzdłuż brzegów strumieni, na glebie tworzącej się na skałach wulkanicznych. Tworzy także zbiorowiska zaroślowe wspólnie z chruściną jagodną. W Słowenii rośnie w kwaśnych lasach z dębem, bukiem i grabem w zespołach kwaśnej buczyny (Luzulo luzuloides-Fagetum) oraz w zespole lasu bukowego z kasztanem jadalnym Castaneo sativae-Fagetum sylvaticae.
W Polsce na jedynym stanowisku naturalnym różanecznik żółty rośnie na szczycie i wschodnim stoku piaszczystej wydmy, tworząc zarośla wspólnie z leszczyną pospolitą, kruszyną pospolitą, śliwą tarniną, jarzębem pospolitym i dębem szypułkowym.
Jako gatunek introdukowany w Wielkiej Brytanii rośnie na wybrzeżu atlantyckim, na wrzosowiskach, wydmach, mokradłach i w widnych lasach. Nie jest uważany za tak uciążliwy gatunek jak różanecznik pontyjski, jednak zmniejsza różnorodność gatunkową ekosystemów i utrudnia odnawianie lasów.
W górach sięga do 2000 m n.p.m. w rejonie Kaukazu, a na pogórzu Alp Julijskich w Słowenii rośnie do 400 m n.p.m.