Jacek Jan Kuroń (ur. 3 marca 1934 we Lwowie, zm. 17 czerwca 2004 w Warszawie) – polski polityk, historyk i publicysta, działacz tzw. czerwonego harcerstwa, jeden z przywódców opozycji w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, współzałożyciel Komitetu Obrony Robotników.
Poseł na Sejm X, I, II i III kadencji (1989–2001). Dwukrotny minister pracy i polityki socjalnej: w latach 1989–1991 w rządzie Tadeusza Mazowieckiego i w latach 1992–1993 w rządzie Hanny Suchockiej. Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 1995. Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Młodość Był synem Henryka Kuronia (1905–1982) i Wandy z domu Rudeńskiej (1911–1978). W rodzinnym Lwowie mieszkał z rodziną przy ul. Tadeusza Żulińskiego. Jego ojciec pisał sprawozdania z meczów bokserskich do dziennika „Wiek Nowy”.
Na początku 1946 jego rodzice wraz z trójką dzieci wprowadzili się do mieszkania znajdującego się na parterze budynku mieszkalnego ZUS przy ul. Mickiewicza 27 m. 64 na warszawskim Żoliborzu. Jacek Kuroń mieszkał w nim, z przerwami na pobyty w więzieniach, do końca życia.