W 1977 zadebiutował jako publicysta artykułem o Violetcie Villas opublikowanym w tygodniku „Literatura”. Wystąpił także w programie telewizyjnym z udziałem Zygmunta Kałużyńskiego, który był pod wrażeniem elokwencji wówczas 20-letniego Raczka i zasugerował mu podjęcie pracy w telewizji. W latach 1978–1979 pełnił funkcję sekretarza literackiego Teatru Komedia w Warszawie i był asystentem Olgi Lipińskiej, reżyserki spektaklu Gwałtu, co się dzieje! wystawianego w tym teatrze. Pracował w wytwórni muzycznej Virgin Records.

Publikował teksty w czasopismach: „Polityka” (do 1986), „Przegląd Tygodniowy”, „Rzeczpospolita”, „Teatr”, „Kino”, „Cinema”, „The European”, „Wprost” i „Kino Domowe”. W 1985 został laureatem Nagrody Klubu Krytyki Teatralnej Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL za publicystykę teatralną.

Szerzej rozpoznawalny stał się dzięki cyklowi telewizyjnemu Perły z lamusa emitowanemu w latach 1990–2000, w którym wraz z Zygmuntem Kałużyńskim recenzował najbardziej znane dzieła kinematografii.