Opierając się na poprzednich działaniach Mohammada Daud Chana, nowy rząd stworzył program alfabetyzacji wsparty przez UNESCO. Plan zakładał wyeliminowanie analfabetyzmu w ciągu 20 lat. Rząd następnie zmniejszył okres przejściowy z 20 do 4 lat, co w obliczu braku nauczycieli było nierealne. Plan po późniejszej interwencji radzieckiej został wydłużony do lat siedmiu. Jako że naród afgański był głęboko islamski i religijny, reformy nie zostały ze skutkiem wprowadzone w całym kraju[Ishiyama, John (marzec 2005). „The Sickle and the Minaret: Communist Successor Parties in Yemen and Afghanistan after the Cold War” 19 (1). Middle East Review of International Affairs.]. Szereg zmian był początkowo przyjmowany pozytywnie przez społeczeństwo, które jednak sprzeciwiało się im gdy okazywało się, jak ich wdrażanie wygląda w praktyce – rząd nakazał np. zniesienie posagówDekret nr 7 z 17 października 1978.. Reformy te zwiększyły opór części Afgańczyków wobec rządu. Siła oporu względem reform doprowadziła w końcu do wojny domowej.