Atak na Herat nie przyniósł oczekiwanych rezultatów, spowodował jedynie eskalację konfliktu – miesiąc później Afgańczycy znowu zmuszeni byli prosić ZSRR o wsparcie wojskowe, do grudnia 1979 takich próśb było około 20. Dostarczono im wtedy ogromne ilości sprzętu wojskowego (jak na ówczesne możliwości armii afgańskiej) o wartości 53 milionów rubli; 140 dział i moździerzy, 90 pojazdów opancerzonych, 48 tysięcy sztuk broni palnej, 1 tys. granatników i 680 bomb lotniczych, a także 100 pojemników napalmu i 150 skrzyń mniejszych bomb. Odmówiono stronie afgańskiej dostarczenia broni chemicznej i helikopterów.
Wojna domowa doprowadziła do terroru stosowanego przez siły rządu. W ramach sekularyzacji rozpoczęto represje wobec przywódców religijnych przejawiające się m.in. publicznym paleniem Koranu, zabójstwami islamskich duchownych czy zabójstwami całych klanów – reprezentujących głównie orientację szyicką. Ustanowiono także zakaz praktyk religijnych wszystkich wyznań, dotyczący także Żydów z Kabulu i Heratu. Po otrzymaniu radzieckiego wsparcia (także w postaci ok. 5 tys. doradców wojskowych), afgański reżim postanowił ostatecznie zlikwidować wszelką opozycję. Według Czarnej księgi komunizmu, wskutek niszczenia całych wiosek, tortur i zsyłek do obozów koncentracyjnych (np.