Wkrótce jednak sielanka skończyła się, a na ich drodze zaczęły pojawiać się niewyobrażalne trudności i śmiertelne niebezpieczeństwa, wszystko to za sprawą kolejno napotykanych wysp zamieszkałych przez stada walecznych koni, tajemniczego kota i ogniste świnie. Grunt jednej wyspy był gorący jak wulkan i nie dało się po nim chodzić. Wśród innych dziwactw napotkanych w poszukiwaniu zabójców ojca Mael-Dúin były ogromne świnie, cielaki tak duże, że nie dało się ugotować ich w całości; owce, które mogły dowolnie zmieniać kolor swojego runa; ponury młynarz, mielący wszystko co budziło w świecie zazdrość i pożądanie, lud żałobników.
Jedna z odwiedzonych wysp była podzielona na 4 królestwa, odgrodzone od siebie płotami ze złota, srebra, spiżu i kryształu, na innej odnaleźli zamek ze szklanym mostem, w którym dzierżyła władzę piękna dziewczyna. Mael-Dúin oświadczył się jej, jednak zaloty jego zostały odrzucone. Dalej spotkali płaczące ptaki, samotnego pielgrzyma na maleńkiej wysepce, powiększanej każdego roku za sprawą Boskiej Opatrzności oraz cudowne źródło bijące mlekiem, piwem i winem.